Copyright 2017 - De Doortrappers Halle
  • 1

  • 2

  • 3

  • 4

  • 5

  • 6

  • 7

  • 8

3 april 2016
Geen superdag, verzuurde spieren. Afgesloten met een zware val. 
 
8 uur hadden we afgesproken aan de Pelikaan.  Nog snel even het aantal personen opschrijven en we konden vertrekken.  We gingen voor 110 km.
Om 8:04 vertrokken we richting Aarschot. We ontwikkelden direct al een serieus tempo van 32 per uur.  Gisteren had ik er al 130 km opzitten waarvan 70 alleen omwille van een gebroken ketting. Ook Diederik was niet in form.  Na een week klinkers leggen had ook hij last van verzuurde beenspieren en lage rugpijn.  Dus het beloofde al meteen een zware tocht te worden voor 2 van de hoop. Maar onder het motto: "What doesn't kill you makes you stronger" rijden we mee.  Na een 10 tal km merkte Tom dat iemand hem probeerde te bereiken.  Hij belde terug en het bleek Kurt te zijn.  Jammer genoeg waren we al vertrokken, het had leuk geweest moesten we met 10 zijn geweest. Volgende keer beter.
In Aarschot aangekomen ontbonden de sterke mannen hun duivels op de steile hellingen. Een paar deden het wat rustiger aan en reden op hun eigen snelheid naar boven.   Na de bergjes had Sven nog veel overschot en reden we tegen snelheden van 36 tot 38 km per uur. Net iets te rap voor mij met mijn verzuurde benen.  Gelukkig kwamen toe in het Kwetterhof en konden we wat energie bijtanken.  Met dank aan Jan die altijd wat "over datum" powerbars bijheeft. ;-)
 
Na de welkome pauze werd er terug tegen dezelfde snelheid doorgereden.  In Nijlen werden we plots verrast door een loslopende hond. Deze liep rond een zandberg een stuk op de straat en raakte het wiel van Tom.  Tom week uit en raakte Guy zijn voorwiel met zijn achterwiel.  Een doffe smak en Guy ging hard tegen de grond. We konden hem nog net ontwijken. 
Sven ging even verhaal halen bij de eigenaar, maar deze bleef kalm.  We excuseerden ons voor de eerste uitval en maakten een verslag van de situatie.  Guy zijn wonden werden schoon gewassen en zijn fiets geïnspecteerd.  Na ondertekening van het verslag en de genomen situatie foto's zetten we onze rit weer verder.  Na een paar kilometer nam Guy nog eens de kop tegen 35 a 36 per uur. Was het de adrenaline of was hij echt zo sterk.  Op de brug in Zandhoven werd er nog snel een sprintje getrokken, die door Jan verrassend werd gewonnen.  
Het was een mooie rit, buiten de val van Guy.   
Guy bij deze nog een goed herstel en we hopen dat alles in orde komt!
 
 
27maart 2016
Discipline, maar geen tempo
Het leek een regenachtige dag te worden, maar Sven "Fierens" De Boosere voorspelde toch een droge dag: 
"Eerste half uurtje misschien wat nat maar daarna prima fietsweer. Tot zover Sven, "Fierens" Deboosere."
4 mensen van de A en 7 van de B geloofden deze voorspelling en stonden klaar aan de Pelikaan.  Doordat onze wegwijzers met vakantie waren, hebben we beslist om met de B-ploeg mee te rijden.  
Uitgezwaaid door "niemand" starten we aan een mooie rit van 90 km naar Schijf(NL). Sven en ondergetekende namen de kop en hielden 28 Km per uur aan.  
Dit bleek al vlug te snel. De A's hebben zich dan maar mooi van achter geplaatst.  Kurt, Patrick, Stan en Jan bepaalden dan het tempo. Na 40 kilometer begonnen de eerste scheuren in het peloton zich voor te doen. Onze kopmannen verlaagden het tempo en iedereen kon weer mee.   Het was een mooie rit door Nederland, maar er stond wel veel wind.  Na 60 kilometer maakten we een stop in Café Jagersrust.   De bediening was top, of zijn we misschien bevooroordeeld door de knappe bediening. Eric moest er toch even van naar het toilet voor een plasbeurt met Happy Ending.  Na wat chocomel met veel slagroom zetten we onze tocht verder.  
Er stond veel wind en Eric en Sven zetten zich aan de kop tegen een gezapig tempo van 26 a 27 km per uur.   Op een gegeven moment viel er weer een gat en moest men het tempo laten zakken tot 23 a 24 per uur.  Omdat het tempo traag was, lette niemand nog op de weg. Een snakebite van Kasper was het resultaat.  Voor de mensen die niet meekonden was dit een heerlijke adempauze.   
Na het nodige reparatiewerk werd de toch tegen de wind in voortgezet.  Maar al gauw kon men weer niet volgen.  De pijp was uit.  Gelukkig was er Patrick.  Die had power over en duwde de achterblijver terug naar voor.  Onder het motto samen uit , samen thuis werd het tempo nog maar eens verlaagd en zo zijn we toch nog op onze eindbestemming geraakt. 
Ik wil toch nog even een opmerking maken:  
Het samen uit en samen thuis is een nobel principe die we in de club nastreven.  Het kan altijd wel zijn dat er iemand door de mand valt, maar wekelijks?  Dan scheelt er toch iets aan de fysiek.  Indien je niet kan volgen aan het vooropgestelde gemiddelde, moet men afzakken.   Dit is nodig voor je eigen gezondheid.  We willen niet dat er iemand zich een ongeluk rijdt met desastreuze gevolgen. We hebben er de laatste dagen al genoeg van gehoord. 
Geert 
 
 
20 maart 2016
Discipline en Tempo
 
2 zaken die niet altijd samengaan, maar waar we met de A-ploeg toch beter en beter in slagen.
Met 8 man vetrokken aan een stevig tempo.
De discipline er in gehouden door niet na elke bocht te versnellen. Geen plotse tempo versnellingen. Iedereen heeft naar best vermogen een deel van het kopwerk gedaan.
Onze wegwijzer had weer een prachtig parcours in petto.
Waar we overal geweest zijn weet niemand, maar de bosstraat in Boom zat er zeker in.
Eén platte band van Bjorn C ergens in Berlaar door een slangenbeet (vol in een putteke), werd met veréénde krachten snel hersteld.
Aan de veilingen in Katelijne bij het oversteken van de weg en daardoor op den borduur te knallen wees Dominique zijn zadel ineens naar z’n drinkebus.
Ook dit was snel weer hersteld met de inbus sleutel. Aldaar werd tevens de uitspraak van de dag gedaan bij het plassen (nooit makkelijk als je een koersbroek aan hebt). Komt er op neer dat door de koude alles krimpt behalve den overschot…
In Rumst had de eerste helling een verrassing klaar voor Sven, die zich volledig verkeek op de afstand, de wind en dan de brug die we nog op moesten.
De Bosstraat daarentegen werd gezamenlijk (discipline) aan een flink tempo opgereden.
De stop in Reet “Café Belle-Vue” kwam niets te vroeg voor mij.
Het is altijd weer koud vertrekken als je uit café komt. Maar tempo zat er snel weer in en de lichaamstemperatuur was bijgevolg ook snel weer aan het zweetpunt gekomen.
Tegen de wind, in de wind, zijwind, de wind kwam precies van overal, behalve langs achter. 
Alléz na een tijdje zagen we toch terug bekende gemeente bordjes en wisten we dat het niet ver meer was.
In de Hallebaan werd (klassiek) het tempo nog eens opgevoerd. In Liefenshoek werden (klassiek) de posities ingenomen voor de laatste sprint aan het gemeente bord in de Watermolen.
De sprint werd deze keer niet gewonnen door één van de favorieten, maar door een outsider. Dit geheel terzijde en totaal onbelangrijk.
 
Kortom, fantastische rit, mooi parcours, discipline, samen uit, samen thuis.
Het mag wat warmer worden en de wind mag gaan liggen tegen volgende week. Maar dat is ijdele hoop denk ik
 
Thanks guys.
Vanwege de verslaggever van dienst.
 
 

13 maart 2016

Richting Mechelen:

Ik had naar de rit van vandaag uitgekeken. Eindelijk eens met goed weer vertrekken.  Het beloofde een pittige rit te worden met veel wind.  Ik was aan het twijfelen wat ik zou doen. gisteren was het in mijn rug geschoten.  Toen ik vertrok, geraakte ik geen meter vooruit, maar na een beetje losrijden zou het wel loslopen (dacht ik). Aangekomen bij de Peli, waren Diederik en Stan al op post. De rest volgde al snel.

Met zen 10'en vertrokken we naar Mechelen. Kris en Tom namen de kop en na een bochtig parcours kwamen we  aan in Wijnegem.  Dominique en ik namen over en het ging goed. Mijn rug leek zich te ontspannen. Tot dat Sven (fierens) op kop kwam.  Die gaf er direct een serieuze lap op.  Hij pakt direct meters voorsprong in de bocht en het was harken om terug bij de groep te komen. Zijn motto, remmen heb je niet nodig, gaf hem dan ook vleugels.  

Uiteindelijk komen we toe in Boom om de Bosstraat op te rijden.  De sterke mannen van de A rijden omhoog alsof het niks was. Ik hield het op mijn eigen tempo.  Na nog een platte band van Sven komen we toe in Café De Parochiale kring.  

Na 2 drankjes reden we via de Nete en de Dijle naar Zoersel.  Ik had genoeg gerust, dus tijd om even mee kop te trekken en het ging even goed.  (nadien niet meer) De sterke beren namen over en via de Battenbroek in Mechelen reden we via de Nete terug naar huis.

Aan de brug in Viersel was mijn pijp uit.  Uiteindelijk hebben een paar mij nog een zetje gegeven om terug bij de groep aan te sluiten.  Aan de brug in Zandhoven was het compleet op. Dominique heeft zich opgeofferd om mij uit de wind te zetten richting Pelikaan.  

Na 95 km was ik blij dat we er waren.  Nog even gezellig nakaarten en na een paar drankjes was het tijd om naar huis te gaan. 

Op naar de volgende rit met betere benen.

Geert